Archiwa tagu: noclegi

Lato w Jastrzębiej Górze

karpacz

pieniny

zakopane

krynica

Jastrzębia Góra – jest to wieś położona w Polsce, w województwie pomorskim, w powiecie puckim, a dokładniej w gminie Władysławowo. Leży nad Morzem Bałtyckim, na Pobrzeżu Gdańskim. Jest to najdalej wysunięta miejscowość na północ kraju. W sezonie letnim stanowi wieś turystyczną posiadającą trzy kąpieliska. Prawa wsi Jastrzębia Góra uzyskała w 1963 roku. Natomiast w 1973 roku została włączona w granice Władysławowa. Od niedawna. Bo od 1 stycznia 2015 roku stanowi odrębną niezależną wieś. Jest top jedno z najczęściej i najchętniej odwiedzanych miejsc turystycznych na polskim wybrzeżu. Uroku tej miejscowości, która jest najdalej na północ wysuniętą częścią Polski, przykuwa uwagę corocznie tysiącom turystów. Godny uwagi jest bez wątpienia wyjątkowo malowniczy, wysoki klif, nieustannie rzeźbiony przez morskie fale. Jego wysokość dochodzi do 33 m. n.p.m. Ludzie ochrzcili Jastrzębski klif jako najwyższy klif na wybrzeżu Bałtyku. Ta nazwa najprawdopodobniej ma przypominać o prawdziwym królu, który to dominował dawniej nad okolicą Jastrzębiej Góry. Klif pozwala turystom zobaczyć zapierające dech w piersiach niezapomniane widoki takie jak zachód i wschód słońca oraz pospacerować w miejsca, które są silnie nasycone silnie uzdrawiającym aerozolem morskim. Wzdłuż krawędzi klifu prowadzi niebieski szlak turystyczny. Kolejną atrakcją turystyczną jest „Lisi Jat”. Jest on częścią Nadmorskiego Parku Krajobrazowego. To wąwóz, ciągnący się bardzo wąskim pasem aż do wybrzeża Bałtyku, osiąga głębokość nawet do około 50 metrów. Mikroklimat tej okolicy tworzą porastające ponad stuletnie buki, które porastają zbocza wąwozu. Dawniej wąwóz ten osiągał długość 10 kilometrów, niestety jednak niszczycielskie działanie morza wywołało, iż obecnie ma tylko 350 metrów długości. Zaraz przy wejściu do Lisiego Jaru hrabia de Rosset zbudował pierwsze w Polsce nadmorskie schronisko o charakterze turystycznym, które nosiło nazwę „Nad Lisim Jarem”, a w jego pobliżu został usytuowany obelisk upamiętniający krążącą legendę, gdyby Zygmunt III Waza wylądował w Lisim Jarze po nieudanej wyprawie po koronę Szwecji. Jastrzębia Góra stanowi doskonałą bazę wyjazdową do znajdujących się w pobliżu miejscowości takich jak między innymi Rozewie, Karwia, Władysławowo oraz słynące z wyjątkowej ciszy i spokoju Dębki. Jastrzębia Góra czeka na zwiedzających o każdej porze roku.

Wicie

pieniny

zakopane

karpacz

krynica

mazury

Wicie – jest to nadmorska wieś w gminie Darłowo, położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie sławieńskim. Dokładniej mieści się ona w gminie Darłowo, nad jeziorem Kopań. Na północnej stronie Wicie otoczone jest lasem, od zachodu natomiast graniczy z jeziorem, a od południa są natomiast pola uprawne. Dużą zaletą tej miejscowości jest małą odległość do Darłowa, Darłówka i Jarosławca, znanych i chętnie wybieranych przez turystów miejscowości letniskowych pełnych przeróżnych atrakcji. Miejscowość Wicie nie charakteryzuje opinia głośnego i krzykliwego kurortu, wręcz przeciwnie jest to bardzo spokojne miejsce, gdzie ludzie w ciszy i spokoju mogą odpocząć. To właśnie tutaj, daleko od zgiełku miasta odzyskasz utracony spokój i wrócisz z odnowionymi ogromnymi pokładami energii do dalszego działania. Walory miejscowości są w szczególności korzystne dla dzieci. Dla wszystkich tych, którzy cenią sobie bardziej aktywny wypoczynek, Wicie posiadają idealne warunki do uprawiania joggingu, jazdy na rowerze, nordic walking, a nad jeziorem istnieje możliwość uprawiana sportów wodnych. Natomiast nad morzem można połączyć krwioterapię z pływaniem. Dla ciekawostki warto dodać, że teren tej miejscowości jest objęty obszarem chronionego krajobrazu Koszaliński pas Nadmorski. W 2010 roku nadmorska miejscowość Wicie spełniała wytyczne wymagania dotyczące jakości wody w kąpielisku Dyrektywy Unii Europejskiej 76/160/EEC. Według danych statystycznych z dnia 28 września 2009 roku wieś liczyła 47 mieszkańców osiedlonych na stałe. Obecnie w sezonie wypoczynkowym Wicie jest w stanie ugościć około 3 tysięcy wczasowiczów. Pokoje gościnne, agroturystyka, domki kempingowe, pola namiotowe, ośrodki wczasowe oraz pensjonaty w większości są nowo wybudowanymi obiektami o bardzo wysokim standardzie, które spełniają oczekiwania wypoczywających. Reasumiując, jeśli lubisz ciszę i chcesz wypocząć w kontakcie z naturą to właśnie Wicie jest tym wymarzonym miejscem, które warto jak najszybiciej odwiedzić.

Biłgoraj

pieniny

zakopane

roztocze

krynica

darlowo

Biłgoraj – miasto w województwie lubelskim, a dokładniej leży w północnej części Kotliny Sandomierskiej. Miasto znajduje się na wschodnim skraju jednej z bezleśnych wysp Puszczy Solskiej, której lasy otaczają je głównie od strony północnej i wschodniej. Przez Biłgoraj przepływają 4 niewielkie rzeki które są dorzeczem Wisły. Pod względem turystyki istniej szeroka baza noclegowa jak i gastronomiczna. Duża ilość szlaków pieszych i rowerowych, spływy kajakowe a zimą organizowane kuligi.

Biłgoraj został założony przez Adama Gorajskiego przy szlaku ciągnącym się z Przemyśla i Jarosławia do Lublina. Nazwa Biłgoraj jest starsza od samej osady. Składa się z dwóch członów – Goraj miejsce górzyste oraz Biel biały. Prawdopodobnie wyżyna nad Ładą nazywano Białym Gorajem. Nazwę tę zapisywano napoczątku jako Biełgoraj, a następnie Biłgoraj. Dzięki osiągnięcią założyciela w 1578 r. Biłgoraj dostał prawa miejskie oparte na prawie magdeburskim. Miasto otrzymało pozwolenie na organizację cotygodniowych targów w soboty oraz trzech jarmarków na rok. Swój rozwój miasto zawdzięczało między innymi drodze, która wiodła z Tarnogrodu do Biłgoraja. Po śmierci Adama właścicielem Biłgoraja został jego syn – Zbigniew, który w 1611 r. poprosił króla o potwierdzenie przywileju lokacyjnego. Nowy właściciel chciał uporządkować zadania wewnętrzne miasta. W 1628 r. wydał przywilej dający prawa rzemieślnikom z branży drzewnej, ceramicznej oraz metalowej. W XVII w. nastąpił intensywny rozwój handlu w Biłgoraju. Po śmierci Zbigniewa miastem zajął się jego wnuk – Teodor, a po nim jego siostra – Teofilia Rejowa. Kolejnym właścicielem został Stanisław Antoni Szczuka, a po jego śmierci – Konstancja – wdowa po zmarłym oraz jego małoletni synowie. Pierwsze wiadomości o występujących w Biłgoraju pożarach pochodzą z poł. XVII w., kiedy miasto było spalone przez Tatarów i Kozaków. W czasie wojny północnej Biłgoraj był zrujnowany przez wojska szwedzkie, ruskie i saskie. Pomimo zniszczeń, został szybko odbudowany. W 1748 r. miasteczko ponowie nawiedził pożar.