Biłgoraj

pieniny

zakopane

roztocze

krynica

darlowo

Biłgoraj – miasto w województwie lubelskim, a dokładniej leży w północnej części Kotliny Sandomierskiej. Miasto znajduje się na wschodnim skraju jednej z bezleśnych wysp Puszczy Solskiej, której lasy otaczają je głównie od strony północnej i wschodniej. Przez Biłgoraj przepływają 4 niewielkie rzeki które są dorzeczem Wisły. Pod względem turystyki istniej szeroka baza noclegowa jak i gastronomiczna. Duża ilość szlaków pieszych i rowerowych, spływy kajakowe a zimą organizowane kuligi.

Biłgoraj został założony przez Adama Gorajskiego przy szlaku ciągnącym się z Przemyśla i Jarosławia do Lublina. Nazwa Biłgoraj jest starsza od samej osady. Składa się z dwóch członów – Goraj miejsce górzyste oraz Biel biały. Prawdopodobnie wyżyna nad Ładą nazywano Białym Gorajem. Nazwę tę zapisywano napoczątku jako Biełgoraj, a następnie Biłgoraj. Dzięki osiągnięcią założyciela w 1578 r. Biłgoraj dostał prawa miejskie oparte na prawie magdeburskim. Miasto otrzymało pozwolenie na organizację cotygodniowych targów w soboty oraz trzech jarmarków na rok. Swój rozwój miasto zawdzięczało między innymi drodze, która wiodła z Tarnogrodu do Biłgoraja. Po śmierci Adama właścicielem Biłgoraja został jego syn – Zbigniew, który w 1611 r. poprosił króla o potwierdzenie przywileju lokacyjnego. Nowy właściciel chciał uporządkować zadania wewnętrzne miasta. W 1628 r. wydał przywilej dający prawa rzemieślnikom z branży drzewnej, ceramicznej oraz metalowej. W XVII w. nastąpił intensywny rozwój handlu w Biłgoraju. Po śmierci Zbigniewa miastem zajął się jego wnuk – Teodor, a po nim jego siostra – Teofilia Rejowa. Kolejnym właścicielem został Stanisław Antoni Szczuka, a po jego śmierci – Konstancja – wdowa po zmarłym oraz jego małoletni synowie. Pierwsze wiadomości o występujących w Biłgoraju pożarach pochodzą z poł. XVII w., kiedy miasto było spalone przez Tatarów i Kozaków. W czasie wojny północnej Biłgoraj był zrujnowany przez wojska szwedzkie, ruskie i saskie. Pomimo zniszczeń, został szybko odbudowany. W 1748 r. miasteczko ponowie nawiedził pożar.